रमेश भाटकर हा माझा अत्यंत जवळचा मित्र होता. आमचे ऋणानुबंध केवळ व्यावसायिक नसून कौटुंबिक होते; माझी पत्नी त्यांना राखी बांधायची, त्यामुळे मृदुला भाटकर आणि त्यांचे संपूर्ण कुटुंब हे आमचे स्वतःचे कुटुंबच आहे. रमेशला त्याच्या आजाराबद्दल आणि भविष्याबद्दल पूर्ण कल्पना होती, पण शेवटच्या श्वासापर्यंत रंगभूमीवर काम करण्याची त्याची तीव्र इच्छा होती. माझे 'अपराध मीच केला' हे त्याचे शेवटचे नाटक ठरले. कॅन्सरच्या ट्रीटमेंटमध्ये त्याची कीमोथेरपी व्हायची आणि त्यानंतर दोन दिवस त्याला खूप थकवा असायचा. पण आमचे निर्माते किशोर सावंत यांनी व्यावसायिक गणिते बाजूला ठेवून रमेशला जेव्हा बरं वाटेल तेव्हाच प्रयोगाचे नियोजन केले, त्यामुळे तो शेवटपर्यंत रंगभूमीवर सक्रिय राहू शकला.
रमेशला गाण्याची प्रचंड आवड होती. नाटकाच्या दौऱ्यावर असताना प्रयोग संपल्यावर रात्री उशिरा कुठेही बस थांबवून आम्ही गाण्याच्या मैफिली रंगवायचो. तबला किंवा ढोलकी नसेल तर डबे वाजवून आम्ही गाणी गायचो. अर्चना जोगळेकर, रमेश आणि आमची संपूर्ण टीम मिळून समुद्राच्या काठी अशा अनेक मैफिली गाजवल्या आहेत. रमेशच्या शेवटच्या क्षणीही आम्ही सोबत होतो. त्याचा निरोपही त्याच्या व्यक्तिमत्वासारखाच 'रंगीला' आणि 'बेधुंद' पद्धतीने व्हावा हीच सर्वांची भावना होती. रमेश हा खऱ्या अर्थाने एक 'मस्त' माणूस होता आणि त्याच्या आठवणींशिवाय एकही दिवस जात नाही.
#RameshBhatkar #VijayGokhale #MarathiTheatre #Memories #Friendship #MarathiActor #ShrimanShrimati #LegendaryActor #Emotional #MarathiCinema #Natak
No comments:
Post a Comment